Toscaanse zuil
De Toscaanse zuil is een door de Romeinen vereenvoudigde versie van de Dorische zuil met een gladde schacht en rond kapiteel.
Betekenis
De Toscaanse zuil is een vereenvoudigde zuilvorm binnen de klassieke bouwkunsten, voortgekomen uit een Romeinse aanpassing van de Dorische orde. De zuil kenmerkt zich door eenvoud in vormgeving en een gladde schacht zonder cannelures; het kapiteel heeft een ronde profilering en de zuilen staan doorgaans verder van elkaar.
Toepassing
De Toscaanse zuil wordt gebruikt als onderdeel van de Toscaanse orde.
- In bouwwerken waar een sobere, niet-geprofileerde zuil gewenst is
- Bij constructies met een relatief hoog voetstuk
- Waar een ruime onderlinge afstand tussen zuilen gewenst is
Aandachtspunten
- Gladde schacht: de zuil heeft geen cannelures (groeven).
- Kapiteel: voorzien van een ronde profilering in plaats van complexe versieringen.
- Voetstuk: de orde kenmerkt zich vaak door een hoog voetstuk.
- Interkolomnium: zuilen staan meestal verder uit elkaar dan bij andere klassieke orden.
- Oorsprong: de Toscaanse orde wordt vermoedelijk door de Etrusken beïnvloed, waarna Romeinse aanpassingen volgden.
Kenmerken
- Eenvoudige, sobere uitstraling.
- Hoog voetstuk als opvallend element.
- Geen cannelures op de zuilschacht.
- Rondkapiteel in plaats van gedecoreerd kapiteel.
Oorsprong en literatuur
- Ontstaan: vermoedelijk Etruskische oorsprong met latere Romeinse vereenvoudiging.
- Oude bronnen: behandeld binnen de klassieke literatuur over de vijf orden (onder andere bij Vitruvius).