Hallenhuis

Betekenis

Een hallenhuis is een gebouw waarvan de daklasten worden gedragen door een vrijstaande gebintconstructie die het interieur in een brede middenbeuk en twee smalle zijbeuken verdeelt. Het gebouwtype komt van oorsprong voor als langgerekt, driebeukig bouwwerk waarbij de centrale deelfunctie en de zijruimten (stallen) de indeling bepalen. Karakteristiek zijn laag neerhangende daken die rusten op ankerbalkgebinten.

Toepassing

Komt voor als traditioneel boerderijtype en in vergelijkbare langgerekte gebouwen.

• Gangbaar boerderijtype in Midden-Nederland.
• Hallenhuisboerderij: deel in het midden, stallen aan weerszijden.
• Gebouwen met een vrijstaande gebintconstructie waarbij het interieur in drie beuken is georganiseerd.

Aandachtspunten

• Ankerbalkgebinten dragen het lage, neerhangende dak; de gebinten bepalen de interieurindeling.
• Constructieve variaties zijn mogelijk; niet alle hallenhuizen hebben identieke gebintdetails.
• Oorspronkelijke bouwmaterialen: stro- of rietbedekking en vakwerkwanden met leem.
• Latere aanpassingen: pannen op het dak en stenen muren vervingen in veel gevallen de oorspronkelijke materialen.

Materialen / uitvoeringsvormen

• Dakbedekking: aanvankelijk stro of riet; later vaak pannen.
• Wanden: oorspronkelijk vakwerk met leemvulling; bij welvaartsstijging veelal vervangen door stenen muren.
• Constructie: vrijstaande gebinten met ankerbalken als belangrijkste dragende elementen.