Oriëntatie

Betekenis

Oriëntatie is in de bouwkunde de aanduiding van de hoofdrichting van een gebouw. Het begrip wordt ook gebruikt voor het nagaan waar men zich bevindt en omvat vaak het richten op een doel of uitgangspunt.

Toepassing

Oriëntatie komt voor in bouwkundige en ruimtelijke beschrijvingen.

• Aangeven van de hoofdrichting van een gebouw.
• Nagaan van de ligging in een ruimtelijke context (ruimtelijke oriëntatie).
• Oriënteren met een specifiek doel of uitgangspunt ("zich oriënteren op iets").
• Beschrijving van gevel- of plaatsrelaties, bijvoorbeeld tweezijdige oriëntatie ten opzichte van een plein.

Aandachtspunten

• Onderscheid tussen de historische betekenis (oriënt = oost) en het moderne gebruik als hoofdrichting.
• Bij gebruik als richtingsaanduiding duidelijk het referentiepunt of de referentierichting vermelden.
• "Zich oriënteren" impliceert het inwinnen van informatie of het vertrouwd raken met de omgeving.
• Oriëntatie kan zowel functioneel (gericht op een doel) als ruimtelijk beschrijvend worden toegepast.

Herkomst

Oorspronkelijk verwees oriëntatie naar de richting van een kerk naar het oosten (de oriënt); die oriëntatie had religieuze motieven, voor katholieken en mogelijk ook voor joden gericht naar Jeruzalem. Later verschoof de betekenis naar het algemene nagaan waar men zich bevindt en het richten op een uitgangspunt.

Vertalingen (Engels)

• orientation
• facing (bijvoorbeeld north / north-facing)
• spatial orientation (ruimtelijke oriëntatie)
• with two sides facing the square (tweezijdige oriëntatie op het plein)
• familiarization / obtaining information (zich oriënteren)