Wrijvingsweerstand

Betekenis

De wrijvingsweerstand is de kracht die een object ondervindt als gevolg van contact met het oppervlak waarover het beweegt. Deze weerstand hangt onder meer samen met het gewicht, de vorm en de structuur van het voorwerp, met de vorm en structuur van de ondergrond en met de hellingshoek van het vlak ten opzichte van de aarde.

Toepassing

De term wordt gebruikt bij het beoordelen van weerstand tegen voortbeweging en bij sonderingspraktijken.

• Bij het vergelijken van bewegingsweerstand op verschillende oppervlakken (bijv. glad biljartlaken versus trottoirtegel).
• Bij de beoordeling van gedrag van voorwerpen op hellende vlakken.
• Bij sonderen, waar de wrijvingsweerstand de zijdelingse druk op de sondeerbuis beschrijft.
• Bij elektrisch sonderen, in combinatie met een sonde met kleefmantel om wrijvingsweerstand te meten.

Aandachtspunten

• Gewicht, vorm en oppervlakte-structuur van het voorwerp beïnvloeden de wrijvingsweerstand.
• Vorm en structuur van de ondergrond bepalen de mate van wrijving.
• De hellingshoek van het vlak verandert de wrijvingsweerstand ten opzichte van een horizontale ondergrond.
• Vergelijkende voorbeelden tonen dat een gladde biljartbal minder wrijving ondervindt dan een kinderknie over een trottoirtegel.

Bij sonderen

• Wrijvingsweerstand is de zijdelingse druk die de grond op de sondeerbuis uitoefent, ook aangeduid als de "kleefkracht" van de grond aan de buis.
• Via de plaatselijke wrijvingsweerstand kan de positieve kleef bepaald worden.
• Bij elektrisch sonderen wordt vaak een sonde met kleefmantel gebruikt; een kleefmantel maakt het mogelijk de wrijvingsweerstand te meten.